آوار
یکی از محکم ترین دلایل آپدیت نکردن رسیدگی به درس و زندگی و این هاست.
این یکی از دلایل ش بود ولی دلیل دیگرش پست قبلی م بود که خیلی بیشتر از حد تصور خودم ذهنم رو مشغول کرده (بود؟!).
هرکسی توی زندگیش یه سری فراز و فرودهای اخلاقی/عقیدتی داره (اینایی که می گم سوای قضیه ی تکامله، و بالطبع تکامل هم قضیه ش با پیشرفت فرق می کنه) ولی اگر فراز و فرود ها زیاد بشن (یعنی زندگی آدم در نوسان دیده بشه) قضیه شروع می کنه به پیچیده شدن. اینایی که دارم می گم اصلا خوش حال کننده که هیچ، حتا جالب و هیجان انگیز هم نیست.
در درجه ی اول به عنوان یک آدم که به طور نسبی در اجتماعات معمولی بوده- در درجه ی دوم به عنوان یه دختر (که خود ِ "دختر بودن" با خودش یک سری challenge داره)و در درجه ی آخر به عنوان یک وبلاگ نویس که چند باری وبلاگش رو، سبکش رو، و حتا دوستان وبلاگی ش رو عوض کرده، بار ها و بارها با انواع تیکه ها، کل کل ها، حرف های نامربوط، حرف های مرتبط، حرف های زشت،حرف های دل نشین و ... مواجه شدم. هر بار هم با توجه به زمان خودش(چه تو فراز بودم چه تو فرود) عکس العمل ِ درخوری بروز دادم.اما پست قبلی که نمی دونم حدود 3 هفته یا بشتر ازش گذشته، انگار اصلا عکس العمل نمی طلبه. نه حرفی،نه حرکتی،.. انگار فقط باید بمونه یه گوشه.
1-بمونه یه گوشه ی ذهنم، و موقع انجام تک تک ِ اشتباهات خواسته یا ناخواسته م ،فقط اون جمله یا اون لحن خاصش، با اون مکانی که زده شد بیاد تو ذهنم و توی سرم زنگ بزنه.
2-بمونه توی گلو م، تا آدم های دور و نزدیکی که بعد از سال های من رو میبینن و با یه لبخد پهن می گن "وای چقدر خانوم شدی" سریع یه لبخندی به همون پهنا بزنم و جواب بدم که "نه اونقدرا که شما فکر می کنید" که از الان حواسشون رو جمع کنن تا بعدا مختصات ذهنی شون به هم نریزه و بدونن تنها فرق من بعد از این سال های نبودنم تنها قد کشیدن و اضافه وزن اوردن بوده.
3-و بمونه گوشه ی دلم، که بدونم (و فقط بدونم)که فاصله ی یه دختر ِ (نه آفتاب مهتاب ندیده، بلکه دختری که کسی به خودش اجازه نمی ده حرفی بار ِش کنه) با یه دختر ِ دست مالی شده،با چند حرکت اشتباه (که اشتباهات ِ بزرگی به نظر نمی رسند) طی می شه.
4-و بمونه...
5- و بمونه ....
..
پ.ن : آهنگ "آوار" فرهاد رو باید گوش کنید. این مشغله ها اگر اجازه بدن،می ذارمش اینجا
